Το Θέατρο «Απόλλων» αποτελεί έμβλημα της Ερμούπολης και συνδέεται άρρηκτα με την ιστορία της. Η πόλη, δημιούργημα των προσφύγων των αρχών του 19ου αιώνα, αποτέλεσε ένα κοινωνικό, οικονομικό και αρχιτεκτονικό θαύμα, με εκρηκτική για την εποχή πνευματική κίνηση και ακτινοβολία. Η ανάγκη εξεύρεσης μόνιμης θεατρικής στέγης για την έντονη καλλιτεχνική δημιουργία που μέχρι τότε εκφραζόταν σε παραπήγματα, ξύλινες αποθήκες, λέσχες και καφενεία οδήγησε το Δημοτικό Συμβούλιο στην απόφαση ανέγερσης θεάτρου στο κέντρο της πόλης.

Η κατασκευή του θεάτρου ολοκληρώθηκε σε δύο μόλις έτη (1862-1864) σε σχέδια του δημοτικού αρχιτέκτονα Πιέτρο Σαμπό. Στη σχεδίασή του διακρίνονται πρότυπα και επιρροές από τέσσερα τουλάχιστον ιταλικά θέατρα: τη Σκάλα του Μιλάνου (1776), το ανακαινισμένο θέατρο «San Carlo» της Νάπολης (1816), το ακαδημαϊκό θέατρο στο Castelfranco (1745) και το «Teatro della Pergola» της Φλωρεντίας (1755). Εγκαινιάστηκε με ιδιαίτερη επισημότητα και αίγλη στις 20 Απριλίου 1864, παρουσία του εμπνευστή του, Μικέ Σαλβάγου, με την όπερα «Rigoletto» του Verdi, και παράλληλες παραστάσεις τη «Favorita» του Donizetti, την «Traviata» και το «Ballo in maschera» του Verdi.

Το θέατρο γνώρισε χρόνια χρυσής ακμής ακολουθώντας τη μοναδική πορεία και ευημερία της γενέτειρας πόλης του, Ερμούπολης, φιλοξενώντας στη σκηνή του διακεκριμένους καλλιτέχνες και μεγάλους θιάσους, από την Ελλάδα και το εξωτερικό, με ποικίλο ρεπερτόριο και με έμφαση στο λυρικό θέατρο. Συνέχισε να προσελκύει το καλλιτεχνικό ενδιαφέρον γνωστών θιάσων ακόμα και όταν είχε αρχίσει να γίνεται αισθητή η οικονομική παρακμή της πόλης, από τις αρχές του 20ου αιώνα ως το μεσοπόλεμο. Την πλούσια ιστορία αυτής της περιόδου έχει καταγράψει σε ένα εξαιρετικό τετράτομο έργο ο συριανός συγγραφέας και ποιητής Μάνος Ελευθερίου.

Στη διάρκεια της κατοχής το θέατρο χρησιμοποιήθηκε από την ιταλική και κατόπιν την γερμανική φρουρά για κινηματογραφικές προβολές. Με την απελευθέρωση, συνέχισε να λειτουργεί ως κινηματογράφος, φιλοξενώντας σποραδικά και θεατρικές παραστάσεις. Τελευταία αναλαμπή του, το θεατρικό έργο «Σκιά» του Ντάριο Νικοντέμι με τη Μαρίκα Κοτοπούλη, στην τελευταία -επίσης- παράσταση της ζωής της (1953). Λίγο μετά, το θέατρο έκλεισε αφού κρίθηκε επικίνδυνο και ακατάλληλο να φιλοξενεί καλλιτέχνες και κοινό. Το 1970, ξεκίνησε μια πρώτη προσπάθεια ανακαίνισής του, που έμεινε ημιτελής λόγω έλλειψης πόρων ενώ προκάλεσε μεγάλη αλλοίωση στο εσωτερικό του.

Η αποκατάσταση του θεάτρου στην αρχική του μορφή αποτέλεσε για χρόνια πάγιο αίτημα της τοπικής κοινωνίας και των πολιτιστικών συλλόγων. Ξεκίνησε τη δεκαετία του ’90, βασισμένη σε σχέδια ομάδας αρχιτεκτόνων με επικεφαλής τον Πέτρο Δ. Πικιώνη, χρηματοδοτήθηκε από πόρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Υπουργείου Πολιτισμού, και ολοκληρώθηκε το 2000. Οι εξαιρετικές οροφογραφίες που το κοσμούν είναι έργο του ζωγράφου Δημήτρη Φόρτσα.

Σήμερα, το θέατρο φιλοξενεί σε όλη τη διάρκεια του έτους θεατρικές παραστάσεις, καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, καθώς και διεθνή φεστιβάλ, μεταξύ άλλων, όπερας και μουσικής. Στον τρίτο όροφο μια μικρή έκθεση «αναμνήσεων» με αφίσες, αντικείμενα και φωτογραφίες από τη μακρά ιστορία του υποδέχεται τους επισκέπτες του. Το 2014, το Θέατρο «Απόλλων» γιόρτασε τα 150 χρόνια της ζωής του περνώντας σε μια νέα εποχή ανάπτυξης με στόχο εκτός από τη φιλοξενία της καλλιτεχνικής δημιουργίας, τη βιωσιμότητα και τον εκσυγχρονισμό του.

 

———————————————————————————————————————————————————————————

Apollon Theater

The Apollon Theater is a building of great historic significance, directly linked to the history of the island and its culture. Ever since the establishment of Hermoupolis, it became apparent that the city needed a theater that could host a variety of events and house theater troupes visiting the island. The initiative to construct the theater belonged to Michalis Salvagos.

On October 30, 1861, the City Council approved the proposal and unanimously decided to have a theater and a club built in Hermoupolis’ central square. It goes without saying that such a decision would give rise to a number of reactions.

Some considered the construction of a theater an unnecessary luxury, especially when it came to the newly established state of Greece which, apart from fraught with financial problems, was still in the process of letting its wounds heal and was in dire need of other, far more important things. Those opposing the construction of the theater went so far as to issue a brochure in 1862 featuring the relevant propaganda.

The foundations of the Apollon Theater were laid in late 1862 on the grounds of Plateia Theatrou, quite close to Miaouli Square. The theater was designed by architect P. Sampo who, at the time, was employed in his capacity as an architect by the Municipality of Hermoupolis. The Municipal Theater which was named “APOLLON” opened its doors for the first time on April 20, 1864 with Verdi’s Rigoletto in the presence of Michalis Salvagos, the man who envisioned the theater’s construction.

The popular view that the Apollon Theater is a miniature of Milan’s La Scala Theater is not accurate. The theater’s architecture does draw on Italian standards but its design has been influenced by at least four Italian theaters: La Scala in Milan (1776); the refurbished San Carlo in Naples (1816), the Academic Theater in Castelfranco (1745); and the Teatro della Pergola in Florence (1755). Moreover, in contrast to the Italian standards, the Apollon Theater’s vaulted ceiling support system has been influenced by French architecture. However, its superior architectural quality aside, the soundness of the building’s load-bearing structure left much to be desired. As early as 1874, it became apparent that the theater was in need of a total overhaul, while new repairs followed in 1881, 1890 (seats and stage), and 1896 (full repairs).

During the Greek-Italian War the theater sustained considerable damage. Next, it was converted into a cinema and in the years that followed, it never assumed its former, original state. Still, some performances did take place there during the postwar years, with Marika Kotopouli’s farewell performance on March 24, 1953 being the most notable one. During the 1950’s, the Apollon Theater was deemed unsuitable for operation while, in 1959, the Municipality proceeded to restoring it. Its overall repair actually began in 1970 and resulted in significant alterations of its interior.

Today, the theater stands fully restored and has been returned to its original state as accurately as possible. Nowadays, the Apollon Theater is a superb architectural treasure of Hermoupolis, hosting various cultural events and the Festival of the Aegean.

———————————————————————————————————————————————————————————

Théâtre historique d’Apollon

Le théâtre historique d’Apollon est l’une des attractions majeures de Syros et constitue un emblème de l’héritage culturel de l’île. Construit en 1864 par l’architecte italien Pietro Sampo, qui s’inspira de 4 magnifiques édifices italiens dont La Scala de Milan, le théâtre d’Apollon trône depuis au cœur de la capitale. Le théâtre d’Apollon fut inauguré par une troupe italienne qui offrit, entre autres, une représentation du fameux opéra italien La Traviata. Son architecture magnifique ne permit malheureusement pas d’éviter les désastres que subit le théâtre au fil du temps. Le théâtre d’Apollon fut contraint de fermer pour permettre des rénovations de longue durée financées par l’État, avec l’aide du GNTO et sous la supervision artistique de Dimitris Fortsas ainsi que de l’architecte Peter Pikionis jusqu’en 2000. Le théâtre accueille aujourd’hui différents événements artistiques et culturels tel que le festival de l’Égée, des pièces célèbres et des représentations de renommée internationale

évènements culturels de Syros

Le théâtre d’Apollon accueille des évènements culturels éminents, des opéras et des œuvres théâtrales prodigieuses de troupes locales et internationales. Les amateurs de théâtre pourront trouver des informations sur les futurs évènements et représentations, les réservations et les billets dans le calendrier des évènements du théâtre. Le théâtre d’Apollon héberge aussi le musée du théâtre, dit « salle des souvenirs », fondé en 2002. Le musée contient des pièces appartenant aux artistes ayant joué un rôle important dans l’histoire du théâtre, confortant l’idée qu’un théâtre offre le meilleur choix de divertissement sur l’île.